Le 2 Juillet 1993, Genco Erkal se rend à Sivas pour participer à la fête de Pir Sultan Abdal. Il y retrouve entre autre Aziz Nesin. Mais les artistes et les intellectuels alors présents se retrouvent
rapidement confrontés à une horde de réactionnaires. L’Hotel Madımak dans lequel ils se trouvent est brûlé, trente trois personnes y perdent la vie dont deux employés de l’hôtel. Genco Erkal met en scène cette tragédie avec des documents audiovisuels.

Nous y sommes allés pour un festival
Eux ils sont venus tuer
Nous avions cru en l’Etat
L’Etat était de leur côté
Eux, ils croyaient en la mort
Nous en l’amour
Eux, ils étaient nombreux
Nous étions peu.

Genco Erkal, 2 Temmuz 1993’ te Pir Sultan Abdal Şenliğine katılmak için Sivas şehrine gelen -aralarında Aziz Nesin’in de olduğu- sanat, kültür insanlarının gerici bir güruh tarafından saldırıya uğradığı ve kaldıkları Madımak Oteli’nin ateşe verilmesiyle 33 ünün (ve 2 otel görevlisinin) yaşamını yitirdiği olayı görsel
ve işitsel olarak belgelerle sahneye getiriyor.

Biz şenliğe gitmiştik
Onlar öldürmeye gelmişlerdi
Biz devlete güvenmiştik
Devlet onların yanındaydı
Onlar ölüme inanıyorlardı
Biz sevgiye
Onlar kalabalıktı
Biz bir avuç kadar.

«Le Malencontreux Mariage» vous sera présenté sous sa nouvelle forme. Etant à la base une pièce écrite sous une forme ancienne, elle a été réecrite par Hasan Hüseyin Karabagli. Bekir le fou souhaite se marier. Karagöz aura l’idée saugrenue de présenter Hacivat comme future épouse. Se mettant dans le pétrin, Karagöz essaiera tant bien que mal de sortir de son propre jeu.

Kâr-i Kadim (eski biçim) bir oyun olan Ters Evlenme, ustamız tarafından yeni yazılmış şekli ile seyirci karşısına çıkıyor. Evlenmek isteyen Tuzsuz Deli Bekir‘e uygun bir kısmet arayan Hacıvat, Karagöz‘ü gelin diye Tuzsuz Deli Bekir‘in karşısına çıkarmaya karar verir… Karagöz‘ün bu duruma alışması hiç te kolay olmaz.
Karagöz, içine düştüğü bu zor durumdan kurtulmak için uğraşır.

Zeynep Su Kasapoglu propose un travail artistique sur la question de l’identité avec les habitants de Borny originaires de Turquie.

Zeynep Su Kasapoğlu ve Borny gençleri. “Tiyatroda Kültürlerin Etkilesimi”  konusunda yaptıkları Atölye çalışmasının sonuç gösterisini sunuyorlar.

«Les chansons ensoleillées» présente une performance scénique  qui allie musique, drame et poésie.  Depuis la création du Günes Theater, la musique et le théâtre sont  fortement unis. Les comédiens et les musiciens travaillent depuis  2004 sur des activités musicales. Comme l’a écrit le penseur alle-  mand Nietzsche : « La tragédie est le fils de la musique. »  La fondatrice et la soliste du groupe est Tülay Yongaci. Depuis les  années 90, au-delà des chansons qu’elle interprète lors de repré-  sentations théâtrales, elle monte sur scène en tant que chan-  teuse. L’artiste, qui a chantée lors de nombreux festivals, a donné  vie au groupe en le nommant «Les chansons ensoleillées».  Les chants dont s’inspire le « Günes Theater » content les   plus belles histoires qui ont traversées le pays du soleil plus   de 10.000 ans. «Les chansons ensoleillées»  s’inspire  de la musique des pays  de l’Est et de l’Orient. Le groupe chante notamment en turc, en  kurde, en arménien et en arabe. Il présente un riche bouquet de  musique Anatolienne.

Güneşli Şarkılar;  müzikle dramanın ve şiirin birbiriyle kaynaştığı bir sahne  perfomansı. Güneş Tiyatrosu oyuncuları müzikle tiyatroyu anaoğul gibi görüyor,  2004 yılından bu yana müzikal etkinlikler gerçekleştiriyor. Alman düşünür  Nietzsche`nin dedigi gibi :“Tragedya müziğin oğludur”.  Grubun kurucusu ve solisti Tülay Yongacı 90’lı yıllarda tiyatro oyunlarında  seslendirdiği ezgilerin yanında solist olarak ta birçok festival ve etkinlikte sahne  aldı. Güneş Tiyatrosu bünyesindeki müzik grubunu, Güneşli Şarkılar’ ismi ile  yaşama geçirdi.  Bugüne kadar teatral esintilerle buluşan Güneş Tiyatrosu seyircisi güneşin  ülkesinden gelen ezgilerle de 10.000 yıllık hikayelerin  dramlarıyla sevinip,  hüzünlenip, coşacaklar. Güneşli Şarkılar size Balkanlardan Pers diyarına, Şark‘ın  yani doğunun ezgilerini getiriyor. Türkçe, Kürtçe, Zazaca, Ermenice, Arapca,  Azerice söylüyor..  Anadolu Müziginden zengin bir demet sunuyor.

«Le rêve ne réside pas dans un seul rêve mais dans plusieurs  rêves». P.P. Pasolini. Dans ce spectacle il y a une rencontre entre  le barbarisme et le modernisme, entre la pensée et la « non pen-  sée ». Ce que l’on voit et ce que l’on entend se troublent. L’image  se déchire, il y a chute, il y a glissement dans les voix. L’image  et le mot, sans s’opposer, n’habitent pas vraiment ensemble. Il y  a accord et désaccord. Médée trahit Jason par la fable. La fiction  trahit le monde de Jason comme Jason a lui-même trahi Médée.  Le temps monte sur un pendule pour se suicider, là où il se divise,  la fiction devient réalité. Pas de personnage, ni d’individu au  sens strict, comme c’était le cas du personnage grec, mais au  contraire, il y a un «dividu», le « un » est divisible et c’est là que  l’art de l’acteur fait acte…

“Doğada hiç bir şey doğal değildir oğlum, sakın bunu gözden çıkarma, ne  zamanki doğa sana doğal olarak görünmeye başlar, bu da her şeyin sonu ve  başka bir şeyin başlangıcı olur.” (Pasolini’nin Medea’ında, Kheiron’un Jason‘a  hitap ettiği bir bölümden alıntı.    Bu gösteride barbarlık ve modern medeniyet, düşünce ve düşünce olmayan  arası bir buluşma var. Sürekli bir oluş içinde gördüğümüz ve duyduğumuz yolu-  nu şaşırıyor, görünüm kendini yırtıyor, bir düşüş var, seste bir kayıp. Görünüm  ve kelimeler birbiriyle çatışmıyor, ama beraberde değiller. Medea Jason’a öykü  yoluyla ihanet eder. Kurgu da Jasonun dünyasına ihanet eder. Tıpkı Jason’un  Medea’ya ihanet ettiği gibi. Zaman bir sarkacın üstünden intihar eder ve orada  kendini böler, kurgu gerçeklik olur. Bu gösteride yunan tiyatrosunda olduğu gibi  kelimenin dar anlamında ne bir karekter, ne de bir birey var, ama tam tersine bir  « rey » var bölünebilen, işte tam orada oyuncunun sanatının eylem yaptığı…

Iki kuklacı, iki kıta. Karina Chérès ve Hasan Hüseyin Karabağlı’nın kuklaları sayesinde Doğu ve Batı karşılaşıyor. Bir kukla öncelikle birleşmiş maddeler, değişik renkler ve cisimlerden oluşur. Asıl onu yaratan, canlandıran ve yaşatan kuklacı- dır. Bir hikayenin bir karakteri haline dönüştürür kuklayı. Iki sanatçı bilgilerini paylaşacaklar ve yeni bir kimlikle çıkan bir kukla yaratacaklar belkide, neden olmasın?